خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشندازان به است که صد گنج پرگهر بخشند
۲
مکن سئوال اگر چون صدف ترا زین بحربه هر گشودن لب دامن گهر بخشند
۳
به ماه نولب نان بی شفق نداد فلکتو کیستی که ترا نان بی جگر بخشند
۴
به تنگنای فلک با شکستگی خوش باششکنجه ای است که دربیضه بال وپر بخشند
صفحهٔ ۱ از ۴