خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۹۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رویش ندیده پس مکنیدم ملامتینادیده حکم کردن باشد غرامتی
۲
پروانه چون نسوزد چون شمع او بودچون خم نیاورم ز چنان سروقامتی
۳
آن مه اگر برآید در روز رستخیزبرخیزد از میان قیامت قیامتی
۴
زان رو که زهره نیست فلک را که دم زنددر خود همی‌بسوزد دارد علامتی
صفحهٔ ۱ از ۵