خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هر چمن قد موزون او خرام کندز طوق فاختگان سرو چشم وام کند
۲
نوشته نام مرا بر کنار نامه غیرکس این توجه بیجای را چه نام کند
۳
خط سیاه دل از تیغ رو نگرداندبگو به غمزه که شمشیر در نیام کند
۴
غزال قابل اقبال نیست مجنون رامگر به یاد سگ لیلی احترام کند
صفحهٔ ۱ از ۴