خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نقاب چهره چو آن زلف مشکفام کندصباح آینه را تیره تر ز شام کند
۲
مرا ز دام رهاکن که آن شکسته پرمکه کار ناخنه بالم به چشم دام کند
۳
ز بال فاخته سرو تو سایبان داردبه هر طرف که چو آب روان خرام کند
۴
امیدوار چنانم که عشق زخم مرارفو به رشته آن زلف مشکفام کند
صفحهٔ ۱ از ۴