خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا مرا می گلگون دماغ تازه کندکه تخم سوخته را ابر داغ تازه کن
۲
کجاست سوختگان را دماغ خودسازیبه ناخن دگران لاله داغ تازه کند
۳
درین بهار که صد جامه خار گردانیدنشد که جامه خودسروباغ تازه کند
۴
دماغ سافی ما می خورد ز جیحون آبمگر به خون جگر، دل دماغ تازه کند
صفحهٔ ۱ از ۳