خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی برون سرازین بحربیکرانه کندکه سربه اره پشت نهنگ شانه
۲
زمانه روی گل سرخ را بر آتش داشتسزای آن که شکرخند بیغمانه کند
۳
ز جوش گل نفس غنچه پردگی شده استچگونه مرغ درین گلشن آشیانه کند
۴
شکر به چاشنی زهر عادتی نرسدزمانه ساز چه اندیشه از زمانه کند
صفحهٔ ۱ از ۲