خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکندتمیز گندم و جواز هم آسیا نکند
۲
ز آه وناله افتادگان ملاحظه کنکه تیر مردم بی دست وپا خطا نکند
۳
به لقمه دشمن خونخوار مهربان نشودبه استخوان سگ دیوانه اکتفا نکند
۴
مرا به سیل سبکسیر رشک می آیدکه تا محیط اقامت به هیچ جا نکند
صفحهٔ ۱ از ۲