خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخن طراز چرا مهر برزبان نکندنمی شودکه قلم از سخن زیان نکند
۲
سفر به از سفر بیخودی نمی باشدبه مصرهر که ز کنعان رودزیان نکند
۳
کسی که در خم زلفی سبی بسر نبردچوصبح از ته دل خنده بر جهان نکند
۴
برای تیر حوادث نشانه می خواهدمرا سپهر عبث مشت استخوان نکند
صفحهٔ ۱ از ۲