خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا کسی که به دامان خود قدم شکندتمام دست شود خویش را بهم شکند
۲
به شیشه خانه دلهای ما جه خواهد کردبتی که بال و پر طایر حرم شکند
۳
مدار دست ز دامان آه روز مصافکه قلب دشمن خونخوار این علم شکند
۴
همیشه خنده کبک است در دهان کسیکه پای خویش به دامان کوه بهم شکند
صفحهٔ ۱ از ۳