خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترانه های جهان گرچه مختلف رنگندتو چون ز پرده برآیی همه یک آهنگند
۲
در آفتاب قیامت چه رویها سازندجماعتی که چو گل پای تا به سر رنگند
۳
به داغ چاره دیوانگان عشق مکنکه این پلنگ وشان با ستاره در جنگند
۴
چو آب مردم روشندل از تنک روییبه جام وشیشه وسنگ وسفال یکرنگند
صفحهٔ ۱ از ۳