خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز دل نگشت مرا آه سینه تاب بلندنشد ز سوختگی دود ازین کباب بلند
۲
اگر چه خانه دل را به آب گریه رساندنشد غباری ازین خانه خراب بلند
۳
تو سنگدل ندهی داد داد خواهان راوگرنه کوه صدا را دهد جواب بلند
۴
حجاب مانع آوازه است خوبان راصدا نمی شود از سیر آفتاب بلند
صفحهٔ ۱ از ۳