خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سپند خال لبت آتشین عذارانندبه خون تپیده لعل تو تاجدارانند
۲
اگر چه سبعه سیاره گردشی دارندنظر به شعله خوی تو نی سوارانند
۳
نوشته است به روی بتان به خط غبارکه آفتاب رخان صیدخاکسارانند
۴
حریم خلد برین جای شمع ماتم نیستمرو گرفته به بزمی که میگسارانند
صفحهٔ ۱ از ۲