خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آن کسان که به منت نظر جلا ندهندغبار دیده خودرا به توتیا ندهند
۲
عطا ومنع جهان را ز هم جدایی نیستبه هر که نعمت دادند اشتها ندهند
۳
ز چشم شورشداز چشم خلق خضر نهانبه هیچ کس دم آبی به مدعا ندهند
۴
زمین پاک طلب کن برای دانه خویشکه بخل به ز عطایی است کان بجا ندهند
صفحهٔ ۱ از ۳