خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهندقبول داغ محبت به هر جگر ندهند
۲
به گوشمال ستم سر ز حکم عشق مپیچکه هیچ رشته بی تاب را گهر ندهند
۳
فراغبالی در تنگنای چرخ مخواههمان به است که در بیضه بال وپر ندهند
۴
بریز بار تعلق که شاخه های درختنمی شوند سبکبار تا ثمر ندهند
صفحهٔ ۱ از ۳