خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن ملاحظه ازآهم ای بهشت وجودکه عود مجمر آزادگان ندارد دود
۲
تو از کدام خیابانی ای نهال بهشتکه در رکاب تو آمد قیامت موعود
۳
مبین به چشم حقارت به هیچ خصم ضعیفکه پشه گرد برآورد از سر نمرود
۴
درین دوهفته که مهمان این چمن بودمز شور ناله من چشم شبنمی نغنود
صفحهٔ ۱ از ۳