خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فروغ ماه محال است پایدار بوددو هفته است لباسی که مستعار بود
۲
مباش در پی زینت که طره زرتاربه فرق مرده دلان شمع برمزاربود
۳
فریب راستی از کجروان مخور زنهارکه بدگهرچوشودراست تیرماربود
۴
ز اختیار مزن دم چونیستی آزادکدام بنده شنیدی به اختیار بود
صفحهٔ ۱ از ۳