خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکوه بحر ز امواج آشکاره شودیکی هزار شود دل چو پاره پاره شود
۲
مباش در پی گرد آوری که ماه تمامز خود تهی چو شود قابل اشاره شود
۳
خودی حصاری ساحل نموده بحر تراز خودکناره گزین بحر بی کناره شود
۴
مرا چوآینه سیری ز وصل ممکن نیستتمام عمرم اگر صرف یک نظاره شود
صفحهٔ ۱ از ۳