خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ستم به عهد تو از چرخ کس نشان ندهدکه چشم شوخ تو فرصت به آسمان ندهد
۲
حریف توسن سرکش نمی توان گردیدهمان به است هوس را کسی عنان ندهد
۳
فریب عجز ز قد دوتای چرخ مخورکه بی کمین به کسی پشت چون کمان ندهد
۴
فلک به شکرگزاران نمی کند اقبالخسیس راه فضولی به مهمانها ندهد
صفحهٔ ۱ از ۴