خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به صبر مشکل عالم تمام بگشایدکه این کلید به هر قفل راست می آید
۲
به قسمت ازلی باش از جهان خرسندکه آب بحر به آب گهر نیفزاید
۳
من از کجا وبهشت برین مگر رضوانبه درد وداغ تو فردوس را بیاراید
۴
در آن چمن که من از گل گلاب می گیرمز دور باد صبا پشت دست می خاید
صفحهٔ ۱ از ۳