خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا به میکده هر کس که راه بنمایددر بهشت به رویش خدای بگشاید
۲
بجز قلمرو مازندران کجا دیگرکلاه گوشه مینا به ابر می ساید
۳
در آن دیار اقامت مکن که از سردیزبان آتش سوزان به زینهار آید
۴
بیا به کشور مازندران که در سرمابغیر آتش می آتشی نمی باید
صفحهٔ ۱ از ۳