خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز مغز پوچ برون آرزو نمی‌آیدکه بوی باده برون از کدو نمی‌آید
۲
چرا ز پا ننشینند غافلان حریصز پای خفته اگر جستجو نمی‌آید
۳
به غیر اشک که شوید ز دل غبار ملالدگر ز هیچ کس این شستشو نمی‌آید
۴
سری که داغ جنون برگرفت از خاکشچو آفتاب به افسر فرونمی‌آید
صفحهٔ ۱ از ۳