خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زبان شکوه به خشم زمانه افزایدکه خس به آتش سوزان زبانه افزاید
۲
مکن ز چرخ شکایت که توسن بد رگلگد به کجروی از تازیانه افزاید
۳
چنین که حرص فلک می افزاید از پیریبه رزق ما چه امیدست دانه افزاید
۴
رسیده است ترا خواب بیخودی جاییکه آگهی ز شراب شبانه افزاید
صفحهٔ ۱ از ۲