خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز روی نو خط دلدار جان بیاسایدچو ماه پرده نشین شد کتان بیاساید
۲
قرار نیست به جایی بلند همت راچگونه از حرکت آسمان بیاساید
۳
فلک ز کشتن من پشت داد بر دیوارچو تیر بر هدف آید کمان بیاساید
۴
نگاهبانی خوبان شوخ چشم بلاستچو گل ز باغ رود باغبان بیاساید
صفحهٔ ۱ از ۵