خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
توان به صبر سر سرکشان به دام کشیدکه نرم نرم خط از حسن انتقام کشید
۲
ز کلک صنع همان روز آفرین برخاستکه گرد لعل لبش خط مشکفام کشید
۳
همان پر از گل خمیازه است آغوششاگر چه هاله به بر ماه را تمام کشید
۴
مکن ز بخت سیه تلخ روی خود که نگینسیاهرویی عالم برای نام کشید
صفحهٔ ۱ از ۳