خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از کوچه ای که آن گل بی خار بگذردموج لطافت از سر دیوار بگذرد
۲
تا حشر جای سبزه برآید ز بان شکربر هر زمین که سرو تو یک بار بگذرد
۳
خاری است خار عشق که بی دست وپا شودآتش اگر ز سایه آن خار بگذرد
۴
مژگان وچشم عاشق دیرینه همندچون می شود که آبله از خار بگذرد
صفحهٔ ۱ از ۲