خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زان قامت بلند نظر باز نگذردزین سرو هیچ مرغ به پرواز نگذرد
۲
هنگامه سخن به سخن گرم می شودصاحب سخن ز چشم سخنسار نگذرد
۳
اشک از غبار خاطر من ره برون نبردزین گرد سیل خانه برانداز نگذرد
۴
از سیر لاله زار زند نعل واژگونبرخاک کشتگان اگر از ناز نگذرد
صفحهٔ ۱ از ۲