خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شوری فتاد در فلک ای مه چه شَسته‌ایپرنور کن تو خیمه و خرگه چه شَسته‌ای
۲
آگاه نیستند مگر این فسردگاناز آتش تو ای بت آگه چه شَسته‌ای
۳
آتش خوران ره به سر کوی منتظربا مردمان زیرک ابله چه شَسته‌ای
۴
دل شیر بیشه‌ست ولیکن سرش تویدل لشکر حقست و توی شه چه شَسته‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲