خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی تو اشک را ز چکیدن برآوردبوی تو وحش را ز رمیدن برآورد
۲
گر پرتو جمال تو برآسمان فتدچشم ستاره را ز پریدن برآورد
۳
دیوانگی است سلسله پای کودکانمجنون غزال را ز رمیدن برآورد
۴
بازآ که از قیامت شوق جمال تووقت است نامه بال پریدن برآورد
صفحهٔ ۱ از ۳