خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاقل ز فکر چون به در کبریا رسداز موج آب مرده به دریا کجا رسد
۲
در وادیی که خضر در او موج می زندما ایستاده ایم که بانگ درا رسد
۳
در زاهدان سماع سرایت نمی کندشاخ بریده را چه مدد از صبا رسد
۴
در ترک خواهش است اگر هست دولتینعمت فزون به مردم بی اشتها رسد
صفحهٔ ۱ از ۲