خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زخم از هنر همیشه به صاحب هنر رسدچون خانه صدف که به آب از گهر رسد
۲
افتادگی گزین که ازین خاکدان پستشبنم به آفتاب ازین بال وپر رسد
۳
بر دل گذار دست که در گلشن ادبدستی که کوته است به وصل ثمر رسد
۴
از چشم تنگ مور که خاکش به چشم بادمشکل به طوطیان سخنگو شکر رسد
صفحهٔ ۱ از ۳