خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از شعر بهره ای به سخنور نمی رسداز بوی عود فیض به مجمر نمی رسد
۲
دلبر چنان خوش است که دل را کند کبابآتش به داد عشق سمندر نمی رسد
۳
تا شمع در سرای حضور تو محرم استاز غیب روشنایی دیگر نمی رسد
۴
حسن از نیازمندی عشاق فارغ استتلخی ز عیش مور به شکر نمی رسد
صفحهٔ ۱ از ۲