خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا دیده محو روی تو شد کامیاب شدشبنم به آفتاب رسید آفتاب شد
۲
حسن تو از دمیدن خط کامیاب شدپیغمبر جمال تو صاحب کتاب شد
۳
از شرم زلف وروی تو در ناف آهوانصد بار مشک خون شد وخون مشک ناب شد
۴
یک چشم خواب تلخ جهان در بساط داشتآن هم نصیب دیده شور حباب شد
صفحهٔ ۱ از ۳