خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شوق می از بهار گل اندام تازه شدپیوند بوسه ها به لب جام تازه شد
۲
از چهره گشاده سیمین بران باغآغوش سازی طمع خام تازه شد
۳
زان بوسه های تر که به شبنم زگل رسیدامید من به بوسه وپیغام تازه شد
۴
میلی که داشتند حریفان به نقل ومیاز چشمک شکوفه بادام تازه شد
صفحهٔ ۱ از ۳