خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیری که بار عشق به دوش رضاکشددر گوش چرخ حلقه ز قد دوتا کشد
۲
تا حفظ آبروی قناعت میسرستخاکش به سر که منت آب بقا کشد
۳
نتوان به پای سعی دویدن ز خویشکو دست جذبه ای که گریبان ما کشد
۴
ایمن مشو به پاک نهادی ز جور چرخچون دانه پاک شد تعب آسیا کشد
صفحهٔ ۱ از ۲