خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند دل ترا به هوا وهوس کشدچون عنکبوت دام به صید مگس کشد
۲
بویی شنیده است ز گلزار اتحادهر بلبلی که ناز گل از خار وخس کشد
۳
روشندلی است عاشق صادق که همچو صبحدر اولین نفس نفس باز پس کشد
۴
فارغ ز انقلاب بهار وخزان شودسرزیر بال هر که به کنج قفس کشد
صفحهٔ ۱ از ۴