خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اشکم به خاک چهره سیلاب می کشددر گوش بحر حلقه گرداب میکشد
۲
گردن به هر شکار زبون کج نمی کنمصیاد من نهنگ به قلاب میکشد
۳
دارد مگر امید اجابت دعای منکامروز دل به گوشه محراب میکشد
۴
نتوان حریف پاک بران زمانه شدپرهیز ازان که دست ودهن آب میکشد
صفحهٔ ۱ از ۳