خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کلفت ز چرخ دیدهٔ بیدار می‌کشدروزن ز دود بیشتر آزار می‌کشد
۲
زحمت درین بساط به قدر بصیرت استسوزن ز پای راهروان خار می‌کشد
۳
از بس گَزیده شد دلم از گفتگوی خلقخود را به گوشهٔ دهن مار می‌کشد
۴
بی‌نقش شو که آینهٔ روی آن نگاراز طوطیان گرانی زنگار می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۳