خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آیینه‌ام ز روشنی آزار می‌کشدخاطر به سیر سبزه زنگار می‌کشد
۲
با زاهدان خشک مگو حرف حق بلندمنصور را ببین که چه از دار می‌کشد
۳
این بوستان کیست که مژگان آفتابچون خار گردن از سر دیوار می‌کشد
۴
درمانده ملایمت من شده است خصماینجا ز موم نشتر آزار می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۲