خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از هیچ کس سپهر خجالت نمی کشدآیینه گرفته کدورت نمی کشد
۲
خار شکسته بر سر دیوار قد کشیدنخل امید ماست که قامت نمی کشد
۳
فرمانروای مصر حلاوت نمی شودتا ماه مصر تلخی غربت نمی کشد
۴
میخواره ای که باده به اندازه می خورددردسر خمار ندامت نمی کشد
صفحهٔ ۱ از ۳