خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشداز باغ برگ عیش به دامان نمی کشد
۲
دلتنگ منت لب خندان می کشدناز نسیم، غنچه پیکان نمی کشد
۳
دلهای ساده صیقل آیینه همنددیوانه پا ز حلقه طفلان نمی کشد
۴
سنجیدگان سبک به نظرها نمی شودسنگ تمام خجلت میزان نمی کشد
صفحهٔ ۱ از ۳