خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه آسمان سبو کش میخانه توانددر حلقه تصرف پیمانه تواند
۲
چندان که چشم کار کند در سواد خاکمردم خراب نرگس مستانه تواند
۳
گردنکشان شیشه وافتادگان جامدر زیر دست ساقی میخانه تواند
۴
نه آسمان ز طاق بلند تو شیشه ای استاین خاک طینتان همه پیمانه تواند
صفحهٔ ۱ از ۳