خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جمعی که دل به طره طرار بسته انداول کمر به رشته زنار بسته اند
۲
در بحر تلخ آب گهر نوش می کنندجمعی که چون صدف لب گفتار بسته اند
۳
با خواب امن صلح کن از نعمت جهانکاین در به روی دولت بیدار بسته اند
۴
در بسته باغ خلد ازان عاشقان بودکز درد وداغ خود لب اظهاربسته اند
صفحهٔ ۱ از ۴