خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوبان دلم به زلف گره‌گیر بسته‌انددیوانه مرا به دو زنجیر بسته‌اند
۲
جمعی که زیر چرخ نفس راست کرده‌انداز بیم جان چو صبح دو شمشیر بسته‌اند
۳
از رشک قاصدان سخنساز عاشقانمکتوب خود به بال و پر تیر بسته‌اند
۴
جمعی که فتح باب ز گردون طمع کننددل بر گشاد غنچه تصویر بسته‌اند
صفحهٔ ۱ از ۲