خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه که چه شیرین بتیست در تتق زرکشیاه که چه می‌زیبدش بدخوی و سرکشی
۲
گاه چو مه می‌رود قاعده شب رویمی‌کند از اختران شیوه لشکرکشی
۳
گاه ز غیرت رود از همه چشمی نهانتا دل خود را ز هجر تو سوی آذر کشی
۴
ای خنک آن دم که تو خسرو و خورشید راسخت بگیری کمر خانه خود درکشی
صفحهٔ ۱ از ۳