خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی من از روی تو دارد صد روشنیجان من از جان تو یابد صد ایمنی
۲
آهن هستی من صیقل عشقش چو یافتآینه کون شد رفت از او آهنی
۳
مرغ دلم می‌طپید هیچ سکونی نداشتمسکن اصلیش دید یافت در او ساکنی
۴
ندْهد بی‌چشم تو چشم من آینگیندْهد بی‌روز تو روزن من روزنی
صفحهٔ ۱ از ۳