خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جمعی که هوش خود به می ناب داده اندخرمن به برق وخانه به سیلاب داده اند
۲
در رابه روی دولت بیدار بسته اندآن غافلان که تن به شکر خواب داده اند
۳
عشاق در بهشت برین وا نمی کنندچشمی کز آفتاب رخت آب داده اند
۴
یک قطره از محیط پر از شور اشک ماستاین بیقراریی که به سیماب داده اند
صفحهٔ ۱ از ۳