خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جمعی که بوسه بر قدم دار داده اندچون نقطه اختیار به پرگار داده اند
۲
تا ساغری ز خنده خونین گرفته اندچون گل هزار بوسه به هر خارداده اند
۳
آشفتگان مقید شیرازه نیستندترک ردا وسبحه و زنار داده اند
۴
چون مار کرده اند مرا تا کلید گنجاز زهر صد پیاله سرشار داده اند
صفحهٔ ۱ از ۳