خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عیش جهان به رند می آشام داده اندخط مسلمی به لب جام داده اند
۲
از بر گریز حادثه ریزند گل به جیبآزادگان که ترک سرانجام داده اند
۳
آسودگی ز خاطر نام آوران مجوکاین منزلت به مردم گمنام داده اند
۴
جمعی که حلقه بر در ابرام می زنندبا خود قرار تلخی دشنام داده اند
صفحهٔ ۱ از ۴