خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این آهوان که گردن دعوی کشیده‌اندخال بیاض گردن او را ندیده‌اند
۲
آنها که وصف میوه فردوس می‌کننداز نخل حسن سیب زنخدان نچیده‌اند
۳
جمعی که در کمینگه صبح قیامتندآن سینه را ز چاک گریبان ندیده‌اند
۴
آنان که نسبت تو به آب خضر کننداز لعل روح‌بخش تو حرفی شنیده‌اند
صفحهٔ ۱ از ۴