خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مردم ز فیض عالم بالا چه دیده اندغیر از حباب وموج ز دریا چه دیده اند
۲
ما پیش پای خویش ندیدیم همچو شمعتا دیگران ز دیده بیناچه دیده اند
۳
ما سر تیره بختی خود را نیافتیمتا روشنان عالم بالا چه دیده اند
۴
جمعی که بسته اند کمر در شکست ماغیر از صفا ز آینه ما چه دیده اند
صفحهٔ ۱ از ۵